Kościół anglikański po raz pierwszy w historii prowadzi kobieta. Jakie jest jej stanowisko w kwestiach LGBT?
25 marca Sarah Mullally została uroczyście wprowadzona na urząd w katedrze w Canterbury jako 106. arcybiskupka Canterbury — duchowa przywódczyni Kościoła Anglii i symboliczna centralna postać światowej Wspólnoty Anglikańskiej. Mullally została pierwszą kobietą na tym stanowisku od 1400 lat. W ceremonii uczestniczyło około dwóch tysięcy gości, w tym książę William i księżna Catherine.
Wspólnota Anglikańska zrzesza około 85 milionów wiernych w ponad 165 krajach. Wewnątrz anglikanizmu istnieje szeroki wachlarz poglądów — od konserwatywnych po liberalne — dlatego właśnie spory o episkopat kobiet, błogosławieństwa dla par jednopłciowych i dyscyplinę kościelną są tu szczególnie intensywne.
Dla wielu LGBT-chrześcijan wybór Mullally stał się znakiem nadziei. Jako biskupka Londynu prowadziła kościelny proces „Życie w miłości i wierze” oraz wspierała wprowadzenie „Modlitw miłości i wiary” — modlitw dziękczynnych, poświęcenia i błogosławieństwa dla par jednopłciowych. Podczas debat synodalnych w 2023 roku Mullally otwarcie uznała szkody wyrządzone przez Kościół:
«Otworzyły się nam oczy na krzywdę, którą wyrządziliśmy, zwłaszcza osobom LGBT».
W tym samym roku biskupi Kościoła Anglii wydali zbiorowe przeprosiny:
«Zdajemy sobie sprawę, że takie zachowanie nie odzwierciedlało powszechnej miłości Boga do wszystkich ludzi».
Oficjalna doktryna Kościoła Anglii nadal jednak definiuje małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety. Mullally wspierała błogosławieństwa dla par jednopłciowych, ale nie obiecywała rewizji doktryny małżeńskiej. Jej wybór jest odbierany raczej jako sygnał większej otwartości duszpasterskiej niż jako gwarancja radykalnych zmian doktrynalnych.
W swoim pierwszym kazaniu Mullally skupiła się na odpowiedzialności Kościoła wobec osób poszkodowanych:
«Nie wolno nam lekceważyć ani umniejszać bólu tych, którzy ucierpieli z powodu działań, zaniechań i porażek ludzi w naszych własnych chrześcijańskich kościołach i wspólnotach».
Obiecała służyć „Kościołowi dla całego narodu i dla całego świata”. Słowa te nie były abstrakcyjne: Mullally zastąpiła Justina Welby’ego, który zrezygnował w listopadzie 2024 roku, po tym jak niezależne śledztwo wykazało, że nie podjął odpowiednich działań w sprawie systematycznych nadużyć w środowisku kościelnym.
Nominację Mullally ogłoszono 3 października 2025 roku, a formalnie objęła urząd 28 stycznia 2026 roku po zatwierdzeniu wyboru w katedrze św. Pawła w Londynie. Przed przyjęciem święceń Mullally przez ponad 35 lat pracowała w brytyjskiej Narodowej Służbie Zdrowia, w latach 1999–2004 pełniąc funkcję naczelnej pielęgniarki Anglii. Za zasługi w medycynie otrzymała tytuł Damy Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego. Święcenia kapłańskie przyjęła w 2002 roku, w 2015 roku została biskupką Crediton, a w 2018 — pierwszą kobietą na stanowisku biskupki Londynu.
Konserwatywne kościoły anglikańskie, przede wszystkim w Afryce i Azji, zareagowały na nominację Mullally ostro krytycznie. GAFCON — zrzeszenie konserwatywnych anglikanów — wydał następujące oświadczenie:
«Canterbury zrzekło się autorytetu do przewodzenia».
W marcu 2026 roku na zgromadzeniu w Abudży, stolicy Nigerii, ruch GAFCON oficjalnie zakazał swoim przywódcom uczestnictwa w Konferencjach Lambeth i spotkaniach prymasów, czyli zwierzchników samodzielnych kościołów anglikańskich, jeśli zgromadzenia te zwołuje arcybiskupka Canterbury. GAFCON, skupiający konserwatywną część świata anglikańskiego, sprzeciwia się episkopatowi kobiet, a zarazem nie akceptuje stanowiska Mullally w kwestiach LGBT.
Najszybciej rosnące kościoły anglikańskie znajdują się w Afryce, a wiele z nich zajmuje bardziej konserwatywne stanowiska w kwestiach płci, małżeństwa i władzy kościelnej. Arcybiskupka Canterbury działa jednocześnie jako przywódczyni Kościoła Anglii w społeczeństwie brytyjskim i jako postać, której zadaniem jest utrzymanie symbolicznej jedności różnorodnej światowej wspólnoty. Wybór Mullally zaostrzył tę sprzeczność.