«جغرافیای شادی ترنس» — کتابی از الیاس کاپلو (Elias Capello) درباره ایجاد جامعه ترنس در آتلانتا

قوم‌نگاری از جامعه ترنس آتلانتا و مقاومت آن در برابر برتری‌طلبی سفیدپوستان و ترنس‌فوبیا.

«جغرافیای شادی ترنس» — کتابی از الیاس کاپلو (Elias Capello) درباره ایجاد جامعه ترنس در آتلانتا

در ژوئن ۲۰۲۶، انتشارات دانشگاه نیویورک (NYU Press) کتاب «جغرافیای شادی ترنس: ایجاد جامعه در آتلانتا» (Trans Geographies of Joy: Building Community in Atlanta) را به زبان انگلیسی منتشر کرد. نویسنده این کتاب، الیاس کاپلو (Elias Capello)، استاد انسان‌شناسی در دپارتمان هنرهای لیبرال در کالج هنر و طراحی ساوانا (Savannah College of Art and Design - SCAD) در آتلانتا است. او دکترای خود را در رشته انسان‌شناسی در سال ۲۰۲۱ از دانشگاه ماساچوست امهرست (University of Massachusetts Amherst) دریافت کرد. تحقیقات او بر جوامع ترنس و کنشگری کوئیر در مناطق جنوبی آمریکا (Deep South) متمرکز است و از چارچوب‌های نظری فمینیستی، استعمارزدایی و کوئیر بهره می‌گیرد.

این کتاب یک قوم‌نگاری متعهدانه (engaged ethnography) است. قوم‌نگاری (اتنوگرافی) یک روش تحقیق در انسان‌شناسی است که در آن پژوهشگر، جامعه‌ای را از درون و در یک دوره طولانی از طریق مشاهده، مصاحبه و مشارکت شخصی در زندگی گروه مورد مطالعه قرار می‌دهد. کاپلو داستان‌ها و تلاش‌های سازماندهی‌شده کنشگران ترنس در آتلانتا را، به ویژه افراد ترنس سیاه‌پوست و لاتین‌تبار (Latinx)، که در بستر جنوب عمیق آمریکا با نیروهای متقاطع برتری‌طلبی سفیدپوستان و ترنس‌فوبیا (ترنس‌هراسی) مقابله می‌کنند، مستند می‌سازد.

یکی از استدلال‌های مرکزی کتاب این است که استعمار، برتری‌طلبی سفیدپوستان و هم‌سوجنس‌هنجاری (cisnormativity) از طریق پدیده “شرم” به هم مرتبط هستند. هم‌سوجنسی (سیس‌جندر) به افرادی اشاره دارد که هویت جنسیتی آن‌ها با جنسیتی که در بدو تولد به آن‌ها اختصاص داده شده است مطابقت دارد. کاپلو نشان می‌دهد که چگونه فرهنگ هم‌سوجنسی خود را درون سفیدی (whiteness) جا می‌دهد و روایت‌هایی را برمی‌سازد که در عین به حاشیه راندنِ وجود ترنس‌ها، به زندگی افراد هم‌سوجنس اولویت و امتیاز می‌بخشد.

کاپلو به جای تمرکز بر تروما (آسیب روانی) و رنج، به طور آگاهانه‌ای بر شادی، امنیت و شکوفایی تمرکز می‌کند. این کتاب توصیف می‌کند که چگونه کنشگران، هنر، فضاها و جوامعی را بر پایه مراقبت جمعی ایجاد می‌کنند. نویسنده برای انجام این تحقیق، از مصاحبه‌های قوم‌نگارانه، مشاهده مشارکتی، نقشه‌برداری مشارکتی و خودقوم‌نگاری (اتواتنوگرافی) — روشی که در آن پژوهشگر تجربه خود را به عنوان بخشی از مطالب علمی بازتاب می‌دهد — استفاده کرده است.

این کتاب به یک گفتگوی دانشگاهیِ در حال رشد پیرامون این موضوع کمک می‌کند که چگونه نژاد، جنسیت و طبقه در شرایط سرکوب سیستماتیک با هم تلاقی پیدا می‌کنند. این اثر چشم‌اندازی نه تنها در مورد سیاست بقا، بلکه درباره سیاست آفرینش ارائه می‌دهد — درباره اینکه چگونه افراد ترنس زندگی ارزشمندی را در یک محیط اجتماعی که غالباً خصمانه است، بنا می‌کنند.